"Królewicz i żebrak" - to powieść napisana w 1882 roku
przez Marka Twaina, amerykańskiego pisarza pochodzenia szkockiego,
satyryka, humorystę, podróżnika, publicystę, nazwanego "ojcem amerykańskiej literatury".
"Królewicz i
żebrak" - to pasjonująca powieść o przygodach dwóch
bliźniaczo do siebie podobnych rówieśników: angielskiego
królewicza i małego żebraka.
Pewnego jesiennego
poranka, w pierwszej połowie XVI wieku w Londynie przyszło na
świat dwoje dzieci. W rodzinie żebraków narodził się chłopiec
imieniem Tom. Jego narodziny nie wywołały radości w rodzinie.
Drugi chłopiec, któremu nadano imię Edward, był pierwszym synem
króla Anglii Henryka VIII. Jego narodziny wywołały wybuch radości
w całym kraju. Marzeniem Toma było
zobaczyć pałac królewski i prawdziwego księcia. Pewnego dnia
zawędrował pod pałac Westminster i ujrzał ubranego w atłasowe
szaty chłopca. Był to książę Edward. Strażnik brutalnie
odepchnął go od bramy. Książę zauważył to i zaprosił Toma do
pałacu. Ponieważ mały żebrak od dawna śnił o tym, żeby być
księciem, a książę chciał bawić się w piachu, pływać w
rzece i biegać z rówieśnikami, chłopcy zamienili się ubraniami. Dziedzic tronu
ubrany w łachmany, wygnany za bramę pałacu, trafia między
złodziei, żebraków, oszustów i morderców. Cierpi głód, przemoc
fizyczną, upokorzenie i niesprawiedliwość. Na własnej skórze
doświadcza jak wygląda życie ludzi w jego królestwie. Żebrak przyzwyczaja
się do luksusu, ale z czasem zaczyna tęsknić za rodziną oraz
możliwością bycia sobą. Jako królewicz wciąż musi udawać
kogoś kim nie jest. Chłopcy szybko
tracą zainteresowanie takim życiem i chcą wrócić do tego, co
znają od dzieciństwa.
Dzięki tej
przygodzie dowiadujemy się, że niczyje życie nie jest idealne.
Polecam
źródło własne